Tagarchief: zomerzinnen

Koffie

Haar handen houden zich vast aan het kleine tafeltje. Het tafeltje, voorzien van bloemetjesprint, staat op het terras. Het is een statafel. Gehuurd van een statafel-verhuurbedrijf. Ze heeft een lichtroze jas aan, en een spijkerbroek. Blond, krullend haar hangt over haar schouders. Op het tafeltje staan twee kartonnen bekertjes. ‘Douwe Egberts’. Beide gevuld met zwarte koffie, zonder melk, zonder suiker.

Ze staat er eenzaam. Alleen. Ze wacht. Op de persoon van het tweede kartonnetje. Het kan haar man zijn, of haar vriend. Het kan een vriendin zijn, of haar dochter. Het kan een vreemde zijn, of een bekende. Ik weet het niet.

De tijd gaat voorbij. De koffie wordt koud. Ik denk dat het tweede kartonnetje van haar man is, haar man roept het beeld van een dikke doch keurige heer op. Hij heeft een pijp in zijn mond, een bril op zijn hoofd. Hij vertelt haar dat de zaken goed gaan, dat ze gewoon lichtroze jasjes kan blijven kopen.

Het tweede bekertje koffie kan ook van een vriendin zijn. Een vriendin die even oud is, vijftig jaar, die ook nooit kinderen kon krijgen, of die er juist teveel heeft. Een vriendin die veel lelijker dan haar is, veel dikker ook. Het zal wel een lieve vriendin zijn. Een door dik en dun. Door warmte en kou. Door vuur en regen.

Maar het bekertje kan ook van haar dochter zijn. Een al wat oudere dochter. Meisjes van zeven drinken geen koffie. Nee. Dan eerder een dochter van drieëntwintig.

Ik blijf een tijdje naar de vrouw kijken. Vanaf een afstandje. Ik wacht op de persoon die het tweede kopje op komt drinken. Een dochter. Een vriendin. Een man. Er komt niemand. Rustig drinkt de vrouw één van de kopjes leeg. Dan wacht ze even en begint ze aan haar tweede kopje.

Oh. Misschien had ze gewoon zin in twee kopjes koffie.