Tagarchief: scholieren.com

Mijn liefde voor boer Aad

Het is zondagavond. Ik zit met mijn familie voor de tv. Chips en cola vergezellen ons. Het Journaal is afgelopen en straks begint Boer Zoekt Vrouw.

Na bijna zes seizoenen is het programma weinig verrassend meer. Toch trekt ’t nog altijd miljoenen kijkers per week. Waarom kijken al die mensen er nog steeds naar? Waarom kijk ík nog?

Ik kijk niet omdat Yvon Jaspers zo mooi (gebotoxd) is en niet omdat er leuke vrouwen in beeld zijn (want die kiezen de boeren toch nooit uit). Niet vanwege die ene boer die wél vlot praat, niet vanwege de BZV-baby’s en ook niet omdat ik zo van koeien houd.

Sociaal-gestoord
Ik kijk omdat er elk jaar één boer opvalt omdat-‘ie zo vreselijk onhandig, sociaal gestoord, achterbaks en betweterig is, of slechts één gespreksonderwerp heeft. Of, bij voorkeur, een combinatie van dit alles is.

Hoe gaat dit verder? Lees het hele verhaal op scholieren.com, en wel hier.

Hoezo ‘je durft niet’?

“Wat zeur je nou? Hoezo ‘je durft niet’? Wij hadden dit toch afgesproken, dan moet je het niet ineens anders willen. En je roept al weken dat je die Tuinstra zo’n zak vindt omdat-‘ie je een vier op die S.O. had gegeven.

En bovendien, wat kan er nou misgaan? Ja, god, tuurlijk kan de teamleidster binnen komen. Nou en? Die bitch durft toch ook niks met de hele klas tegenover zich.

Iedereen vindt ’t vet als we dit gaan doen, sterker nog: ze gaan er al vanuit. Die steunen ons echt wel. En Tuinstra verdient gewoon een lesje. Dit plan is zo fucking geniaal, en wij hebben het samen bedacht man. Je laat me toch niet in de steek nu?

Na zes jaar middelbare school zou Tjeerd met vlag en wimpel slagen voor het examen Mensenkennis. Probleemloos kruipt-‘ie voor Scholieren.com elke maand in het hoofd van een ander type scholier. Deze eerste keer: de etter van de klas.

Hoe gaat dit verder? Lees het hele verhaal op scholieren.com, en wel hier.

Ik pleeg Twitter-zelfmoord

Het regent, het is mistig en ik zit met de laptop op schoot in de woonkamer. De twitterapplicatie op mijn laptop vernieuwt elke drie seconden het beeld.

De tweets stromen als rode bloedlichaampjes de hartkamer binnen. Mijn vingers ratelen over het toetsenbord en spuwen de meest komische letter- en woordencombinaties het wereldwijde web op.

Terwijl ik mentions beantwoord, tweets retweet en geniale ingevingen omzet in tweets, denk ik na over het nut van Twitter. Over de zin van Twitter – dat gaat ongeveer op dezelfde manier als nadenken over de zin van het leven: het eindigt in het niets.

Ik maakte mijn account anderhalf jaar geleden aan uit nieuwsgierigheid. Van het volgen van BN’ers ging het naar socializen met vrienden, om te eindigen bij (verwoede?) pogingen grappig over te komen.

Hoe gaat dit verder? Lees het hele verhaal op scholieren.com, en wel hier.