Tagarchief: klanten

‘Kan ik u helpen?’

“Koopzegels? Nee zeker? Daar moet je minstens dertig jaar ouder voor zijn”, “fijne dag verder! Eet smakelijk alvast, maar dat komt vast goed met die stamppot rouwe andijvie op het menu!”, “U kon de Mona-pudding ook niet laten staan, mevrouw? Het is ook niet duur, voor €1,13 eet het hele gezin toetje vanavond!”

Mijn nieuwe baantje heeft dat bij me losgemaakt waarvan ik niet wist dat ik het in me had: mensenkennis. Zo nu en dan tref ik iemand die me na twee woorden volledig lijkt te doorgronden en wiens blik dwars door me heen kijkt. Hoewel ik vooral zenuwachtige trekjes begin te vertonen in het bijzijn van zo’n blok mensenkennis, zou ik die gave zelf ook graag willen hebben. Maar als ik, om maar wat te noemen, in een kledingwinkel een praatje maak met de verkoopster, doorzie ik niet meteen of ze verkering heeft, hoeveel ze op d’r bankrekening heeft staan en wat haar diepste geheim is.

Kan ik u helpen?Boodschappenmandjes

Op het eerste gezicht doe je als caissière niets anders dan zoveel mogelijk barcodes in zo weinig mogelijk tijd langs een scanner halen en een aantal zinnen (denk aan ‘hebt u een bonuskaart?’ en ‘wilt u een bonnetje mee?’) in de juiste volgorde opdreunen. Maar juist doordat die handelingen na twee middagen kassa draaien al geen denkwerk meer kosten, blijven er een heleboel hersencellen over om aan iets anders te besteden. Zoals het analyseren van de mensen aan de kassa.

Er is namelijk weinig zo veelzeggend als de boodschappen in iemands karretje. Vergeleken met normale situaties zijn er ineens een heleboel extra factoren om uit op te maken hoe iemand in elkaar steekt. Overvol mandje (koopt altijd veel meer dan de bedoeling is) of nagenoeg leeg karretje (méér ’n ALDI-budget)? Diepvriesgroenten (de eeuwige student) of verse pastasalade (decadent)? Bonuskaart aan ’n bos vol Mercedes-autosleutels of van onderuit een beschimmeld voorvakje? Pinnen of cash?

‘Transactie geweigerd’

Toegegeven, een pinpas zegt weinig over iemand als mens. Het wordt wél interessant als het saldo op die pas ontoereikend blijkt en er vervolgens fluisterend gevraag wordt of er een pak yoghurt vanaf kan, omdat het dan ‘misschien wel lukt’. Wat contact geld betreft: iedereen die daar meer dan twintig euro van in de portemonnee heeft hoort bij de categorie ‘interessant’.

Het Bonnetje (neuroot) of géén bonnetje (chaoot)? De theorie van de neuroot gaat overigens niet op als de klant boodschappen voor de gehandicapte dan wel stokoude buurvrouw doet: dat soort buurvrouwen willen nu eenmaal altijd een bonnetje. En koopzegels.

Eerste date of getrouwd?

Koopzegels (grijs haar) of niet (de rest van de Nederlanders)? Diepvriespizza (eenzaam) of verse groenten met biefstuk en een flesje wijn (verkering)? Datzelfde flesje wijn met de ingrediënten voor een uitgebreid diner (eerste date) of een kilo-zak aardappelen, koffiefilters en aanmaaklimonade (getrouwd)?

En nu we het toch over verkering hebben, daar valt een hele hoop over te zeggen aan de kassa: mannen die hun bier apart af moeten rekenen of alles in tassen staan te pakken terwijl vrouwlief aan het Whatsappen is zitten ernstig onder de plak. Vrouwen, daarentegen, die op vrijdagmiddag met drie jengelende peuters aan de kassa staan doen toch ook ergens iets verkeerd.

Al die kleine dingen bij elkaar geven een perfect beeld van de tientallen klanten die per uur langs mijn kassa komen. Diepe geheimen ontrafel ik er waarschijnlijk niet mee, maar het is een mooi bruggetje naar die oh-zo-gewilde gave: mensenkennis.

Spaart u zegels voor onze handdoekenactie?