Tagarchief: jaaroverzicht

2013

’t Kindeke Jezus is geboren, oud-en-nieuw staat voor de deur en met de #top2000 op de achtergrond worden er louter tophits gedraaid. Met die oudjaarsvreugde komen de lijstjes: ‘De beste foto’s van 2013’, ‘Het jaar in bomexpolosies’. Je voelt-‘m aankomen: ook ik vind het tijd voor een terugblik op dit jaar vol seks, drugs en rock ‘n roll. Grapje.

Midden in de Franse Alpen proost ik een jaar geleden op een voorspoedig 2013. Met knikkende knieën maak ik daar mijn eerste bochtjes op een blauwe piste, om drie maanden later met duizelingwekkende snelheden van bergen te kunnen razen.

Aardappels schillen

Maar zoals zo vaak in het leven gaat het ook in de Alpen niet alleen om het skiën. ‘Als het niet gaat zoals het moet, moet het maar zoals het gaat’ hoor ik zo vaak dat ik het zelf ga geloven. Terwijl ik in die wintersportmaanden met de collega’s hotelkamers schoonmaak of aardappels schil, denk ik na over de studie die ik wil gaan doen. ‘Journalist worden zonder journalistiek te studeren’, is het idee. Zo komt het dat ik mij vanuit de bergen op een zonnige dag online inschrijf voor Bedrijfskunde in Groningen. Ik word ingeloot.

Terwijl een burgeroorlog in Syrië levens eist en de FYRA een hopeloze trein blijkt, zet ik terug in Nederland mijn eerste serieuze journalistieke stappen tijdens de eindexamens van 2013. Elke dag het hoofdkantoor van NU.nl en de radiostudio van SLAM!FM: tijdens die weken in mei word ik er verliefd op. ‘Later als ik groot ben…’ Geen grapje.

Nieuwe vrienden

Zo zou dit verhaal nog uren voort kunnen kabbelen. Over het plan om vakantiewerk in Frankrijk te gaan doen dat eindigde in knallende ruzie over geld. Over de verhuizing naar Groningen, de KEI-week, mijn baantje als kassier bij de Albert Heijn, de nieuwe vrienden die ik maakte, de stukjes die ik schreef en de terrassen waar ik zat. We kunnen het hebben over de rondjes die ik hardliep of de kilometers die ik skeelerde. Ik kan beginnen over die eerste keer dat ik alleen mocht autorijden of over de talloze ritjes die volgden.

We kunnen praten over mijn vader, mijn moeder, of over hun scheiding. Over pake of over beppe. Mijn zusjes, de puberende schatten dat het zijn. We kunnen het hebben over de roeivereniging waar ik even roeide en over het Groningse studentenleven waar ik in belandde. Ik kan vertellen over dieptepunten, zoals de dood van oud-Scholieren.com-hoofdredacteur Simon. Of ik begin over het verhaal van de boze buurvrouw en de politieagenten tijdens onze housewarming.

2014

Als al die hoogtepunten zijn besproken en alle misverstanden uitgebreid zijn toegelicht, kan ik nog praten over de herfststormen. Over de studieboeken die ik moet lezen. Over die keer dat ik een OV-fiets huurde. Over het promotiewerk dat ik doe, de bijles die ik geef, de boot naar Ameland die altijd een ongekende aantrekkingskracht op me heeft.

Net wat ik zeg: ik kan zonder problemen nog uren doorgaan. Maar wat schieten we ermee op? Ik praat al zoveel. 2013 was een fantastisch jaar. 2014 belooft *werpt blik in agenda* al minstens net zo mooi te worden.

Wie weet, dan toch nog die seks, drugs en rock ’n roll?

2011. Een jaar dat voorbij vloog

Sylvia Witteman schreef zaterdag in het Volkskrant Magazine een column over vooruitblikken. Strekking van Sylvia’s verhaal: vooruitblikken kan niet en bij gebrek aan beter hebben we daarom het terugblikken uitgevonden. Hoewel dat terugblikken een wat slap aftreksel van het vooruitblikken is heb ik er geen moeite mee en blik ik met veel plezier terug op het jaar 2011. Mijn 2011.

Voor wie iets wil weten over de wereldeconomie, overleden dictators, opstanden en natuurrampen raad ik aan te googelen naar ‘NOS Jaaroverzicht’.

Want mijn 2011 was het jaar dat ik van vijf vwo naar zes vwo ging. Het was het jaar waarin ik voor elke toetsweek een planning maakte waar ik me vervolgens niet aan hield. Het was het jaar waarin ik Le Petit Prince las, met Kim een schoolkrant opzette, in de examencommissie ging, klom, waterskiede, met Rick een schitterend profielwerkstuk maakte, soep schonk bij de WAMPEX en open dagen van Hogescholen en Universiteiten bezocht om er vervolgens achter te komen dat ik volgend jaar (nu blik ik toch vooruit) nog niets wil gaan studeren. Dit jaar skiede ik in de bergen van Oostenrijk waar we volgens mijn gymlerares bijna dood waren omdat we als bezetenen naar beneden raasden. Wisten wij veel.

2011 was het jaar waarin ik alles haarscherp zag. Mede mogelijk gemaakt door Hans Anders. In 2011 trouwde mijn overgroot opa, ging ik naar een voorstelling van Daniël Lohues met Iris, naar de Efteling met mijn zusje, Naar Utrecht met zusje twee en naar Maastricht met zusje drie. Andere treinreisjes vinden jullie terug @ OVchipkaart.nl, dat vreselijke ding.

Dit jaar zag ik de zon ondergaan op Ameland en opkomen in Engeland.

2011 was het jaar waarin ik 961 mailtjes verzond en 2587 mailtjes ontving – inclusief spam. Dit was het jaar dat er een Xbox in huis kwam en ik een iPad kocht. Dit jaar had ik mijn eerste zes rijlessen.

En dit jaar schreef ik lukraak wat stukjes.

2011 was het jaar waarin ik leerde skeeleren met een filmende Marjolein achter me. Omdat ik ’t stiekem zelf ook wel leuk vind: bij deze. Dit jaar sportte ik fanatiek bij de sportschool: elke dinsdag. Totdat mijn opa en oma terug naar Friesland verhuisden en ik mijn sportmaatje kwijt was. Dit jaar waterpolode ik rustig door.

Maar het was niet altijd feest. 2011 was het jaar waarin mijn oma op 83 jarige leeftijd overleed.

Dit jaar was ik elke twee maanden op de redactievergadering van scholieren.com. Scholieren.com, het bedrijf waardoor ik een rijtje indrukwekkende bekende Nederlanders tussen mijn telefooncontacten en mailconversaties heb staan.

Dit was het jaar was ik een aantal weken zo vrij als een vogeltje: die week alleen in het huis van mijn opa en oma en die weken vakantiewerk op Ameland. Vakantiewerk in ’t pannenkoekenrestaurant, met geweldige collega’s en gemoedelijke bazin Monique. Tapas zal daardoor nooit meer hetzelfde zijn.

Dit was het jaar van Twitter. En het jaar van het einde van Twitter.

Dit was het jaar waarin ik een heel aantal avonden en middagen en soms een hele dag oppaste op de buurkinderen: Anna, Teun en Pepijn. Anna leest inmiddels hele boeken, Teun kent meer dieren dan mij uit z’n hoofd en Pepijn gaat niet meer gillen als hij een duploblokje kwijt is. Oprecht: het zijn geweldige oppaskinderen.

Om dit stukje te maken klikte ik door mijn blog, Facebook en bladerde ik in mijn oude schoolagenda. Ik schrok hoe snel dingen lang geleden zijn. Voor we het weten is het december 2012 en zitten jullie met de buik nog vol van de kaasfondue en gourmet een nieuw stukje van mij te lezen. Want dat hoop ik wel.

Tot in 2012!