Tagarchief: Invercargill

Raar maar waar: vrolijk kerstfeest vanuit Nieuw-Zeeland

Het is het hele jaar door raar: Pasen in de herfst, skiën in augustus. Maar als er toch één moment is waarop ik niet kan wennen aan een leven op het Zuidelijk halfrond, dan is het wel met Kerstmis.

Terwijl ik dit schrijf staat It’s Beginning To Look A Lot Like Christmas van Michael Bublé op. Maar géén van de dingen waar hij over zingt, zie ik om me heen verschijnen.

Oké dan, in de winkels liggen besneeuwde kerstboompjes, kerstmannen in glazen sneeuwbollen en winterse chocoladeversieringen. En jawel, ook hier staat een opgetuigde kerstboom – behangen met een afgrijselijke hoeveelheid knipperende lampjes.

De kerstboom bij Mike z’n ouders – net echt.

Maar na anderhalve dag begonnen de eerste naalden al uit te vallen. Kerstmis in de zomer, dat is natuurlijk ook voor zo’n den veel te warm.

En ik geloof dat de Nieuw-Zeelanders zich ook niet zo’n raad weten met het kerstfeest in dit jaargetijde. Een van oorsprong Nederlandse man die hier al zijn hele leven woont, vatte het treffend samen.

‘Alle Christelijke feestdagen zijn ontworpen voor het Noordelijk halfrond’, vertelde hij. ‘Pasen valt in de lente, dus dan zijn we druk met paaseieren. Met Pinksteren voelen we de zomer al kriebelen en laten we duiven los in een kerk.’ Nou, daar hoef je in Nieuw-Zeeland rond die tijd van het jaar natuurlijk niet mee aan te komen.

Home-made kerst cookies.

Denken we aan Kerstmis op het Zuidelijke halfrond, dan denken we volgens mij allemaal aan oververhitte Australiërs op Bondi Beach. Zo doldwaas maken wij het hier gelukkig niet.

Maar Queenstown loopt wel over van mensen (inclusief mijzelf) wiens familie duizenden kilometers verderop woont. Allemaal zouden ze voor de feestdagen graag even huiswaarts vliegen, maar dat gaat natuurlijk niet. En dus vieren wij hier een Orphan’s Christmas – een ‘weeskinderenkerstmis’.

Zo vierden we kerst vorig jaar, toen Liza-Lotte op bezoek was.

Iedereen is welkom. Vorig jaar was dat bij ons in de tuin, dit jaar zijn we bij Mike zijn ouders in Invercargill. En dus begon Mike allerlei vrienden en vriendinnen uit te nodigen. Iedereen die Eerste Kerstdag vrij wist te krijgen, besloot met ons mee naar de zuidelijkste stad van Nieuw-Zeeland te komen.

Gisteren belde Mike zijn ouders om even door te geven met hoeveel we komen. ‘Met zijn elven?’, reageerde zijn vader geschrokken. ‘Ja’, zei Mike. ‘We zien jullie morgen. Oh, ja, kunnen we nog iets meenemen?’

Het was even stil aan de andere kant van de lijn. Toen: ‘Nou, wat dacht je van een supermarkt?’

Gelukkig kwam het allemaal goed. Daarom, vanaf de andere  kant van de wereld: een heel vrolijk kerstfeest!

Vrolijk kerstfeest!