Tagarchief: bank

Bruno

De zon glinstert op de motorkap van m’n metallic-zwarte Mercedes E-klasse. Door de airco houd ik mijn hoofd – en de leren bekleding – koel. Pas over twee uur heb ik de volgende meeting, dus zet ik de cruise control af en stop ik voor Mechelen bij een tankstation voor een broodje deLuxe.picknickbank

Op een picknickbank naast het tankstation zitten twee jongens met een hele grote backpack. Ze spreken iedereen die het tankstation binnenloopt aan. ‘Rijdt u richting Brussel? Wij liften naar Parijs, mogen wij misschien een stukje meerijden?’ -‘Sorry, maar wij moeten er bij Mechelen al af’, hoor ik een van de voorbijgangers zeggen. ‘Ja, ja’, zeggen de twee tegen elkaar als ik voorbij loop; ‘bij Mechelen al van de snelweg af, maar hier uitgebreid broodjes eten. Verdacht…’

De twee spreken mij niet aan, dus stap ik maar op hen af. ‘Ik moet naar Brussel, willen jullie een stukje meerijden?’ Ik zie de verbazing in hun ogen als ik naar mijn Mercedes knik.

De verbazing wordt alleen maar groter als we op de snelweg zitten en ik de twee vertel dat deze auto volgende week wordt ingewisseld voor een nieuwe. ‘Ik werk bij een grote bank in Brussel als accountant, daar mag je elke twee jaar een nieuwe wagen uitzoeken..’ In mijn nek voel ik jaloerse blikken terwijl ik geluidloos optrek naar ruim honderdvijftig kilometer per uur.

Gelukkig hoeven we het niet alleen over auto’s te hebben, want zo interessant vind ik de PK’s in mijn Mercedes helemaal niet. Liever praat ik over mijn passie voor wielrennen, ‘dat doen jullie in Nederland bijna niet hè?’. ‘In Nederland voetbalt iedereen’, zegt een van de twee jongens. ‘Zeker en vast, aankomend weekeinde ga ik de 270 km van de ronde van België fietsen’, glimlach ik. Maar de twee hebben helemaal niet gehoord wat ik dit weekeinde ga doen. ‘Zeker en vast?’, vraagt er een verbaast. ‘In Nederland zeggen we altijd “vast en zeker”’

We zijn zo gezellig aan het kletsen over de wielertocht en de verschillen tussen België en Nederland dat ik besluit ze tot voorbij Brussel te brengen, ik hoef toch pas over ruim een uur bij mijn afspraak te zijn. Zodra we de ringweg van de Belgische hoofdstad voorbij zijn en de snelwegen alleen nog maar naar het zuiden leiden, stop ik bij een tankstation.

Ik geef de twee een hand. ‘Ik hoop dat jullie Parijs halen!’, glimlach ik.

‘Vast en..’, wil een van de twee zeggen, maar wordt onderbroken door de ander: ‘Zeker en vast’.

‘Zeker en vast!’

Rick en Tjeerd gingen tussen de tentamens door low-budget op vakantie: per lift en bij mensen thuis op de bank reisden ze langs de hoofdsteden van Frankrijk en België. De komende dagen hier een reisverslag door de ogen van de mensen die ze ontmoetten. Vandaag deel 5: Bruno.