Tagarchief: 31 maart

31 maart, de dag vóór 1 april.

Met een bord macaroni nestel ik me voor de televisie. Dit halfuur ben ik alleen thuis. Heerlijk. Zodra ik de televisie aanzet staat deze op Z@ppelin, beter bekend als Nederland 3. Dat heb je met drie zusjes. Normaal heb ik nooit zo de behoefte om de televisie op Nederland 3 te laten staan, vandaag is dat anders. Het klokhuis –een informatief basisschoolprogramma- is net afgelopen en het jeugdjournaal begint. Het jeugdjournaal, ik keek het vroeger ook altijd, naast mijn ouders op de bank. Nu nog wel eens, maar dan omdat de televisie op Nederland 3 staat en ik de afstandsbediening nergens kan vinden.

Het jeugdjournaal. Als kind vond ik het een geweldig programma. Ik was te jong om naar alle oorlogsdoden van het grote-mensen-journaal te mogen kijken en bij het jeugdjournaal was alles kindvriendelijk. Maar nu ik wat ouder wordt en mensen me ‘een puber’ noemen, heeft het jeugdjournaal het allemaal net niet. Ik vind het niet meer boeiend om te weten dat groep zes van basisschool ‘De Tamarisk’ uit Utrecht na half vier niet meer op het plein mag spelen.

Ook vandaag zijn de onderwerpen niet om over naar huis te schrijven. Van aangepaste verlichting in schoolklassen tot sneeuw in de verenigde staten. Bij de onderwerpen zit ook, zo zeggen ze zelf, een vroege 1 april grap. Ik ben benieuwd.

Eerst hoor ik tien minuten lang gezeur aan, wachtend op de vroege 1 april grap. Nadat ik één derde deel alleen thuis zijn verspild heb is hij daar, de 1 april grap. Het gaat over een basisschool –hoe kan het ook anders- die uniformen in gaat voeren. Boze kinderen komen voor de camera, de camera die gekomen is om mee te spelen met de 1 april grap. Ook een moeder komt in beeld, een moeder die de 1 april grap heeft opgezet en dat naar mijn idee vooral gedaan heeft om in beeld te komen.

Dan, na anderhalve minuut zendtijd verspild te hebben wordt aan de kinderen duidelijk gemaakt dat de uniformen horen bij een 1 april grap. Een vroege 1 april grap. Iedereen juicht. Iedereen is blij. Behalve één meisje, huilend staat ze in een hoek van de grote ruimte.

Als de journaliste naar haar toe gaat om te vragen waarom ze moet huilen zegt ze:

“nou, ik ben altijd jaloers op Angel. Zij heeft altijd mooie kleren. En ik dacht dat dit echt was, maar het is dus een 1 april grap”

Met een glimlach zit ik met mijn lege bord macaroni op de bank en denk; was iedereen maar zo eerlijk.