Categorie archief: Leven

Tjeerd, homo? Ja, echt.

‘Uit de kast komen’. Wat een rottige zin. Het televisieprogramma daarover – KRO’s Uit De Kast met Arie Boomsma – zit ik wel eens te kijken. Met kromme tenen. Laatst vertelde een van de jongeren in het programma aan zijn ouders dat hij homo was.

‘Was dit alles daar voor nodig?’ reageerde de vader, terwijl hij een blik wierp op de cameraploeg die in de kamer aanwezig was. ‘Dit had je toch ook tussen de bloemkool en het toetje door kunnen vertellen?’

Dus besloot ik dat maar te doen. Vrijdagavond, aan tafel. ‘Ik ben homo’.

Waarom? Het kwam door de krant die ik vrijdagochtend opensloeg. Pagina 1: ‘One more thing… De topman van Apple is homo. En hij is er trots op.’

In het stuk staat dat de CEO met zijn openbare coming out levens gaat redden. Homoseksuele jongeren plegen vijf keer vaker zelfmoord dan heteroseksuele jongeren, een derde van de homoseksuelen durft er op het werk niet vooruit te komen. ‘Dit is wereldwijd een belangrijke steun in de rug’, las ik.

Nee, ik ben er nog niet trots op. En makkelijker zal het leven er vast niet door worden. Maar ja, dat ik homo ben is mij inmiddels wel duidelijk. Mijn omgeving volgens mij ook, merk ik aan mensen die twijfelen aan dat voortdurend uitblijvende vriendinnetje.

Waarom dan nog langer om de hete brij heen draaien? Veel zal er niet door veranderen. Alhoewel? Een vrouw en kinderen zullen er dus nooit komen. En als enige zoon in de familie Wiersma moeten we nog iets verzinnen op het voortzetten van de familienaam. Maar dat is voor latere zorg.

In KRO’s Uit de Kast worden de kandidaten een maand later opgezocht. ‘Ik snap niet dat ik zo lang gewacht heb, om het te vertellen’, is steevast de reactie. Daar heb ik – gelukkig – geen last van. Hoewel ik al langer weet dat het zo is, ben ik nooit zo bezig geweest met verkering. ‘Wie weet’, dacht ik, ‘zet ik me wel ergens overheen en eindig ik later alsnog met een vrouw en kinderen.’

Maar het idee dat je dan – ver in de veertig, getrouwd, met een koophuis en drie kinderen – moet vertellen dat het al die jaren een Groot toneelstuk is geweest, leek me meer iets voor een matige B-film.

‘Dan moet het maar zo’, dacht ik in de trein onderweg naar huis. Onderweg naar dat moment, daar aan die eettafel. Helemaal zeker wist ik het, toen ik de laatste zin van het krantenartikel las. Een citaat van Martin Luther King:

‘Onze levens eindigen op de dag dat we zwijgen over zaken die ertoe doen.’

2013

’t Kindeke Jezus is geboren, oud-en-nieuw staat voor de deur en met de #top2000 op de achtergrond worden er louter tophits gedraaid. Met die oudjaarsvreugde komen de lijstjes: ‘De beste foto’s van 2013’, ‘Het jaar in bomexpolosies’. Je voelt-‘m aankomen: ook ik vind het tijd voor een terugblik op dit jaar vol seks, drugs en rock ‘n roll. Grapje.

Midden in de Franse Alpen proost ik een jaar geleden op een voorspoedig 2013. Met knikkende knieën maak ik daar mijn eerste bochtjes op een blauwe piste, om drie maanden later met duizelingwekkende snelheden van bergen te kunnen razen.

Aardappels schillen

Maar zoals zo vaak in het leven gaat het ook in de Alpen niet alleen om het skiën. ‘Als het niet gaat zoals het moet, moet het maar zoals het gaat’ hoor ik zo vaak dat ik het zelf ga geloven. Terwijl ik in die wintersportmaanden met de collega’s hotelkamers schoonmaak of aardappels schil, denk ik na over de studie die ik wil gaan doen. ‘Journalist worden zonder journalistiek te studeren’, is het idee. Zo komt het dat ik mij vanuit de bergen op een zonnige dag online inschrijf voor Bedrijfskunde in Groningen. Ik word ingeloot.

Terwijl een burgeroorlog in Syrië levens eist en de FYRA een hopeloze trein blijkt, zet ik terug in Nederland mijn eerste serieuze journalistieke stappen tijdens de eindexamens van 2013. Elke dag het hoofdkantoor van NU.nl en de radiostudio van SLAM!FM: tijdens die weken in mei word ik er verliefd op. ‘Later als ik groot ben…’ Geen grapje.

Nieuwe vrienden

Zo zou dit verhaal nog uren voort kunnen kabbelen. Over het plan om vakantiewerk in Frankrijk te gaan doen dat eindigde in knallende ruzie over geld. Over de verhuizing naar Groningen, de KEI-week, mijn baantje als kassier bij de Albert Heijn, de nieuwe vrienden die ik maakte, de stukjes die ik schreef en de terrassen waar ik zat. We kunnen het hebben over de rondjes die ik hardliep of de kilometers die ik skeelerde. Ik kan beginnen over die eerste keer dat ik alleen mocht autorijden of over de talloze ritjes die volgden.

We kunnen praten over mijn vader, mijn moeder, of over hun scheiding. Over pake of over beppe. Mijn zusjes, de puberende schatten dat het zijn. We kunnen het hebben over de roeivereniging waar ik even roeide en over het Groningse studentenleven waar ik in belandde. Ik kan vertellen over dieptepunten, zoals de dood van oud-Scholieren.com-hoofdredacteur Simon. Of ik begin over het verhaal van de boze buurvrouw en de politieagenten tijdens onze housewarming.

2014

Als al die hoogtepunten zijn besproken en alle misverstanden uitgebreid zijn toegelicht, kan ik nog praten over de herfststormen. Over de studieboeken die ik moet lezen. Over die keer dat ik een OV-fiets huurde. Over het promotiewerk dat ik doe, de bijles die ik geef, de boot naar Ameland die altijd een ongekende aantrekkingskracht op me heeft.

Net wat ik zeg: ik kan zonder problemen nog uren doorgaan. Maar wat schieten we ermee op? Ik praat al zoveel. 2013 was een fantastisch jaar. 2014 belooft *werpt blik in agenda* al minstens net zo mooi te worden.

Wie weet, dan toch nog die seks, drugs en rock ’n roll?