Alle berichten van tjeerdwiersma

Zeelucht

“Hoe komt wie vliegt ooit tot bedaren en wie niet vliegt van zijn plaats?”

Het is 00.15 en ik heb net anderhalf uur “geslapen” op 10.000 meter hoogte als de cabineverlichting aangaat en de KLM-stewardess glimlachend ‘goedemorgen’ zegt. Lokale tijd in Kuala Lumpur: 6.15, de daling wordt ingezet.

10 uur later: het is 10.15 in Nederland, 16.15 in Kuala Lumpur en 21.15 in Auckland en de Maleysian Airlines Airbus vliegt ergens tussen al die tijdszones in boven Australië en ik moet er nog drie uren inzitten.

4,5 uur later: het is 01.45 in Auckland als ik in rij 1 voor de speciale gevallen bij de douane sta. De in oranje geklede monnik naast mij staat tussen tientallen glazen potten in hakkelend engels uit te leggen wat voor soorten vis erin zit. Ik sta hier omdat er zand op mijn wandelschoenen zit. En dat moet eraf.

En dan, eindelijk, ruim 26 uur na vertrek, is daar het bordje ‘way out’. Ik stap de aankomsthal uit en realiseer me dat het aan de andere kant net zo ruikt als op Ameland.

Nieuw-Zeeland

Het ligt aan de andere kant van de wereld. Het is zeven keer groter dan Nederland en er wonen vier keer zo weinig mensen. De eerste bewoners kwamen er pas duizend jaar geleden aan. Er zijn hele bijzondere bomen, zeldzame vogels en een hele lange kustlijn. Je kunt er walvissen spotten, bungeejumpen en met een camper rondrijden. Er woont één iemand die ik ken, en zeven mensen die ik ken hebben er ooit rondgereisd. Die zeiden dat het de mooiste reis van hun leven was. Verder weet ik eigenlijk niks van Nieuw-Zeeland.

Donderdagochtend vertrek ik. Schiphol-Kuala Lumpur-Auckland. 2 vliegtuigen. 22 vlieguren. 11 tijdszones. Ik blijf zeven weken in Nieuw-Zeeland. Alleen de eerste twee nachten weet ik waar ik slaap, daarna is er nog geen plan.

Het had niet veel gescheeld of ik was helemaal niet naar Nieuw-Zeeland gegaan. Ik zou namelijk in Rotterdam gaan wonen en Finance&Investments gaan studeren. Ik zou nu druk moeten zijn met capital budgeting, de Time value of money en de Measures of leverage.

Maar hoe langer ik aan die studie Finance dacht, hoe minder zin ik erin kreeg. Des te meer zin kreeg ik om eens naar de andere kant van de wereld te vliegen.

Dat gaat dus donderdag gebeuren. De National Geographic reisgids staat op de e-reader en de Lord Of The Rings op de tablet. Of Nieuw-Zeeland echt lijkt op de fantasiewereld van Lord of The Rings? Dat, en meer reisbelevingen, zal ik delen via dit blog.

À bientôt!

Lustrum Vindicat kostte 3 ton teveel

Het tweehonderdjarige lustrum dat Vindicat vorig jaar organiseerde, laat de studentenvereniging achter met een verlies van ruim 3 ton. Dat nieuws verscheen donderdagavond onbedoeld online. ‘Ik ben vooral boos op de leden die dit hebben uitgelekt’, aldus de rector van de studentenorganisatie.

Tijdens een algemene ledenvergadering (ALV) werd donderdagavond besproken dat Vindicat vanwege het in 2015 georganiseerde Lustrum met een verlies van €322.580,30 blijft zitten. Tegelijkertijd ging dat nieuws online viraal met een foutief nieuwsbericht op de website 925. Toen Martijn Achtereekte, rector van Vindicat, na afloop van de ALV zijn telefoon checkte, bleken alle besproken cijfers ineens ook online te staan. Op de website was een A4’tje met alle kosten en baten van het Lustrum ge-upload en werd geschreven dat een BTW-fout een verlies van ruim 3 ton had veroorzaakt.

Verder lezen? Dat kan hier

Boswachter verjaagt ‘enge’ Albertianen

Het ontgroeningsritueel van een herendispuut van studentenvereniging Albertus eindigde vrijdagnacht anders dan verwacht. Een boswachter sommeerde ze het bos bij het Friese Wijnjewoude te verlaten. ‘Ik was even bang dat het een enge sekte was.’

Het herendispuut organiseerde vrijdagnacht een ontgroeningsweekend in ’t Oude Bosch bij Wijnjewoude, vlakbij Bakkeveen. Ze hadden een flink kampvuur gemaakt en produceerden ‘onheilspellende’ geluiden. Daardoor durfden de omliggende bewoners – vooral die van de huizen aan de bosrand – hun huis vrijdagnacht niet uit.

Verder lezen? Dat kan hier.

‘Stamgast’ Willem deelt elk jaar fusten uit

Hele dagen slijt hij op de velden van voetbalvereniging The Knickerbockers. En als hij daar niet loopt, zit Willem Baksteen (63) waarschijnlijk op het bankje naast de kantine in het Sportcentrum. ‘Maar laatst kwam hij ineens niet meer opdagen. Bleek hij zijn been te hebben gebroken.’

Het is een wat vreemde verschijning, de man van een jaar of zestig die in de hal van het Sportcentrum zit. In zijn hand houdt hij een plastic boodschappentas, maar het ziet er niet naar uit dat hij gaat sporten. Ergens op wachten doet hij evenmin. Alle bestuursleden van de ACLO noemen hem bij zijn voornaam en praten over hem alsof hij er een beetje bij hoort. ‘Ach, Willem. Dat is Willem.’

Verder lezen? Dat kan hier

‘Laat dit een uur van verwondering zijn’

Ze is studente pedagogiek, maar staat elke twee weken in een kerk over God te vertellen. Jantine Huisman (24) heeft een bijbaantje als lekenpredikant. ‘Als gelovige is dit het mooiste werk dat je kunt hebben’.

Het is zondagmorgen, half tien. In Buitenpost – net over de grens met Friesland – zijn de straten leeg, maar in de doopsgezinde kerk aan de Julianalaan speelt het orgel om de eerste kerkgangers te verwelkomen. In de koffiekamer leest Huisman de preek nog eens door, zij leidt vandaag de kerkdienst.

Verder lezen? Dan kan hier

Het regent bonnen tijdens lichtcontrole

‘Politie! Even stoppen alstublieft, u hebt geen licht.’ Als de student – hockeystick onder de arm –dreigt door te fietsen: ‘U kunt beter naar mij komen, dan dat ik achter u aan moet.’ De boete is niet mis: Je kunt een container vol fietslichtjes kopen van de ruim zestig euro.

Het is donker en mistig, kwart over zeven ‘s avonds. Motoragenten Hans de Groot en Gerrit Spijksma houden een lichtcontrole aan de Oosterweg, zo’n vijftig meter van de Oosterbrug.

Verder lezen? Dat kan hier. 

Barman bij Happietaria

Het eten is er goedkoop, alle opbrengsten gaan naar het goede doel en het wordt volledig gerund door vrijwilligers. Maar hoe is het om er te werken? Ik wilde het weten en was een avond barman bij Happietaria. 

Vol enthousiasme hadden we ons opgegeven, mijn zusje en ik. Zij als pianiste, ik als barman. Leuk, dachten we toen, maar nu de avond daadwerkelijk voor de deur stond, zagen we er tegen op. Kan ze wel goed genoeg piano spelen om twee uren te vullen? En wilde ik mijn hele avond wel opgeven om vrijwillig te barren? Eigenlijk niet. Toch gingen we.

Verder lezen? Dat kan hier.