Alle berichten van tjeerdwiersma

Lustrum Vindicat kostte 3 ton teveel

Het tweehonderdjarige lustrum dat Vindicat vorig jaar organiseerde, laat de studentenvereniging achter met een verlies van ruim 3 ton. Dat nieuws verscheen donderdagavond onbedoeld online. ‘Ik ben vooral boos op de leden die dit hebben uitgelekt’, aldus de rector van de studentenorganisatie.

Tijdens een algemene ledenvergadering (ALV) werd donderdagavond besproken dat Vindicat vanwege het in 2015 georganiseerde Lustrum met een verlies van €322.580,30 blijft zitten. Tegelijkertijd ging dat nieuws online viraal met een foutief nieuwsbericht op de website 925. Toen Martijn Achtereekte, rector van Vindicat, na afloop van de ALV zijn telefoon checkte, bleken alle besproken cijfers ineens ook online te staan. Op de website was een A4’tje met alle kosten en baten van het Lustrum ge-upload en werd geschreven dat een BTW-fout een verlies van ruim 3 ton had veroorzaakt.

Verder lezen? Dat kan hier

Boswachter verjaagt ‘enge’ Albertianen

Het ontgroeningsritueel van een herendispuut van studentenvereniging Albertus eindigde vrijdagnacht anders dan verwacht. Een boswachter sommeerde ze het bos bij het Friese Wijnjewoude te verlaten. ‘Ik was even bang dat het een enge sekte was.’

Het herendispuut organiseerde vrijdagnacht een ontgroeningsweekend in ’t Oude Bosch bij Wijnjewoude, vlakbij Bakkeveen. Ze hadden een flink kampvuur gemaakt en produceerden ‘onheilspellende’ geluiden. Daardoor durfden de omliggende bewoners – vooral die van de huizen aan de bosrand – hun huis vrijdagnacht niet uit.

Verder lezen? Dat kan hier.

‘Stamgast’ Willem deelt elk jaar fusten uit

Hele dagen slijt hij op de velden van voetbalvereniging The Knickerbockers. En als hij daar niet loopt, zit Willem Baksteen (63) waarschijnlijk op het bankje naast de kantine in het Sportcentrum. ‘Maar laatst kwam hij ineens niet meer opdagen. Bleek hij zijn been te hebben gebroken.’

Het is een wat vreemde verschijning, de man van een jaar of zestig die in de hal van het Sportcentrum zit. In zijn hand houdt hij een plastic boodschappentas, maar het ziet er niet naar uit dat hij gaat sporten. Ergens op wachten doet hij evenmin. Alle bestuursleden van de ACLO noemen hem bij zijn voornaam en praten over hem alsof hij er een beetje bij hoort. ‘Ach, Willem. Dat is Willem.’

Verder lezen? Dat kan hier

‘Laat dit een uur van verwondering zijn’

Ze is studente pedagogiek, maar staat elke twee weken in een kerk over God te vertellen. Jantine Huisman (24) heeft een bijbaantje als lekenpredikant. ‘Als gelovige is dit het mooiste werk dat je kunt hebben’.

Het is zondagmorgen, half tien. In Buitenpost – net over de grens met Friesland – zijn de straten leeg, maar in de doopsgezinde kerk aan de Julianalaan speelt het orgel om de eerste kerkgangers te verwelkomen. In de koffiekamer leest Huisman de preek nog eens door, zij leidt vandaag de kerkdienst.

Verder lezen? Dan kan hier

Het regent bonnen tijdens lichtcontrole

‘Politie! Even stoppen alstublieft, u hebt geen licht.’ Als de student – hockeystick onder de arm –dreigt door te fietsen: ‘U kunt beter naar mij komen, dan dat ik achter u aan moet.’ De boete is niet mis: Je kunt een container vol fietslichtjes kopen van de ruim zestig euro.

Het is donker en mistig, kwart over zeven ‘s avonds. Motoragenten Hans de Groot en Gerrit Spijksma houden een lichtcontrole aan de Oosterweg, zo’n vijftig meter van de Oosterbrug.

Verder lezen? Dat kan hier. 

Barman bij Happietaria

Het eten is er goedkoop, alle opbrengsten gaan naar het goede doel en het wordt volledig gerund door vrijwilligers. Maar hoe is het om er te werken? Ik wilde het weten en was een avond barman bij Happietaria. 

Vol enthousiasme hadden we ons opgegeven, mijn zusje en ik. Zij als pianiste, ik als barman. Leuk, dachten we toen, maar nu de avond daadwerkelijk voor de deur stond, zagen we er tegen op. Kan ze wel goed genoeg piano spelen om twee uren te vullen? En wilde ik mijn hele avond wel opgeven om vrijwillig te barren? Eigenlijk niet. Toch gingen we.

Verder lezen? Dat kan hier. 

Tjeerd, homo? Ja, echt.

‘Uit de kast komen’. Wat een rottige zin. Het televisieprogramma daarover – KRO’s Uit De Kast met Arie Boomsma – zit ik wel eens te kijken. Met kromme tenen. Laatst vertelde een van de jongeren in het programma aan zijn ouders dat hij homo was.

‘Was dit alles daar voor nodig?’ reageerde de vader, terwijl hij een blik wierp op de cameraploeg die in de kamer aanwezig was. ‘Dit had je toch ook tussen de bloemkool en het toetje door kunnen vertellen?’

Dus besloot ik dat maar te doen. Vrijdagavond, aan tafel. ‘Ik ben homo’.

Waarom? Het kwam door de krant die ik vrijdagochtend opensloeg. Pagina 1: ‘One more thing… De topman van Apple is homo. En hij is er trots op.’

In het stuk staat dat de CEO met zijn openbare coming out levens gaat redden. Homoseksuele jongeren plegen vijf keer vaker zelfmoord dan heteroseksuele jongeren, een derde van de homoseksuelen durft er op het werk niet vooruit te komen. ‘Dit is wereldwijd een belangrijke steun in de rug’, las ik.

Nee, ik ben er nog niet trots op. En makkelijker zal het leven er vast niet door worden. Maar ja, dat ik homo ben is mij inmiddels wel duidelijk. Mijn omgeving volgens mij ook, merk ik aan mensen die twijfelen aan dat voortdurend uitblijvende vriendinnetje.

Waarom dan nog langer om de hete brij heen draaien? Veel zal er niet door veranderen. Alhoewel? Een vrouw en kinderen zullen er dus nooit komen. En als enige zoon in de familie Wiersma moeten we nog iets verzinnen op het voortzetten van de familienaam. Maar dat is voor latere zorg.

In KRO’s Uit de Kast worden de kandidaten een maand later opgezocht. ‘Ik snap niet dat ik zo lang gewacht heb, om het te vertellen’, is steevast de reactie. Daar heb ik – gelukkig – geen last van. Hoewel ik al langer weet dat het zo is, ben ik nooit zo bezig geweest met verkering. ‘Wie weet’, dacht ik, ‘zet ik me wel ergens overheen en eindig ik later alsnog met een vrouw en kinderen.’

Maar het idee dat je dan – ver in de veertig, getrouwd, met een koophuis en drie kinderen – moet vertellen dat het al die jaren een Groot toneelstuk is geweest, leek me meer iets voor een matige B-film.

‘Dan moet het maar zo’, dacht ik in de trein onderweg naar huis. Onderweg naar dat moment, daar aan die eettafel. Helemaal zeker wist ik het, toen ik de laatste zin van het krantenartikel las. Een citaat van Martin Luther King:

‘Onze levens eindigen op de dag dat we zwijgen over zaken die ertoe doen.’

Liftavontuur [7/7]

Hier zouden de verhalen van de Franse boer, de superheld in de Citroën, de shag rokende lifter, Maria, Benoit en Marta moeten staan. Maar schrijven is schrappen. En soms betekent dat schrappen dat vijftien stukjes in één worden gegoten. Een paar zinnen in plaats van een uitgekauwd boekwerk. Hier het slotstuk van een paar prachtige dagen liften en couch surfen.

De lift van de Gregory & Patrick eindigt nogal wanhopig. Het tankstation waar we stranden is op het moment van schrijven waarschijnlijk failliet, want er komt nauwelijks een klant voorbij in de drie kwartier dat we langs de oprit staan te wachten. Net als we weg willen lopen (ja, waarheen eigenlijk?) stopt een auto met een Luxemburgs kenteken. De Franstalige Luxemburgse boer neemt ons mee naar het volgende tankstation, veertig kilometer verder. Intussen ziet-‘ie kans over z’n zojuist afgeronde verkoopdeal te vertellen. Deux mille trois cent quatre-vingt-dix-sept, hoeveel euro is dat ook alweer?

Bij het volgende tankstation – de Luxemburgse boer hebben we uitgezwaaid – wordt de situatie echt uitzichtloos. Een verlaten tankstation langs de snelweg, met een bordje ‘Parijs 246 km’. Verder niks. Gelukkig schijnt de zon. Na een uur wachten en krentenbollen eten komt een Franse superhéro de  parkeerplaats opgereden. ‘Allez-vous à Paris?’, vragen we. ‘Oui’, is het antwoord. We mogen meerijden met de superheld in de Citroën. Drie uur later worden we in het centrum van Parijs voor de deur van ons logeeradres afgezet.

De reis heeft dan exact dertien uur en vijftien minuten gekost.

In de drie volgende dagen zien we de Eiffel toren, het Montmartre, een Parijs appartement en kroegjes waar ze bier voor €9,- durven te verkopen. We fietsen (!) langs de Champs-Élysées en doen niet-toeristische boodschappen in een niet-toeristische supermarkt. Dan boeken we online een lift en reizen van Parijs naar Brussel. Daar wandelen we langs Manneke Pis (lelijk ding) en UNO’en met gastvrouw Marta. Een dag later het Belgische boemel-treintje van Gare Bruxelles Central naar Roosendaal en voilà, we zijn weer aux Pays-Bas.

Het waren drie prachtige dagen liften en couchsurfen. De zon scheen. Parijs lag er schitterend bij en in Brussel verkopen ze échte Belgische bonbons. Maar naast al die bezienswaardigheden ontmoet je al couch surfend en liftend vooral veel nieuwe mensen. De shag rokende lifter die aanbeveelt eens naar zijn huis in Marseille af te reizen, de Amerikanen die ons na vier minuten tot hun ‘new best friends’ promoveren, Maria en Benoit die hun bank aanbieden om op te blijven slapen en Marta die met UNO, Scrabble & Rummikub op de proppen komt.

Vrijdagmiddag, even voor half vier. Drie dagen na Bushalte Langendijk. De zon schijnt niet meer, in plaats daarvan glijden druppels langs het raam naar beneden. ‘Dames en heren, over enkele ogenblikken station Hoogeveen. Reist u met de OV-chipkaart en is Hoogeveen uw eindbestemming, vergeet dan niet uit te checken. Over enkele ogenblikken, Station Hoogeveen’.

Rick en Tjeerd gingen tussen de tentamens door low-budget op vakantie: per lift en bij mensen thuis op de bank reisden ze langs de hoofdsteden van Frankrijk en België. De komende dagen hier een reisverslag door de ogen van de mensen die ze ontmoetten. Vandaag deel 7: slotstuk