Alle berichten van tjeerdwiersma

Omgekeerde wereld

23 jan, 16:56
Ik zit op de fiets, richting centrum. Mijn half bevroren vingers versturen hun 3e sms’je in een minuut, je moet toch wat met een ‘zorgeloos sms blox’. Allemaal sms’jes met onzin, flauwekul. Het is zaterdagmiddag, de wegen zijn druk, en het vriest een graad of 3. Een gure wind zorgt er voor dat het veel kouder aanvoelt, -13 volgens Piet Paulusma.

In de hoofdstraat aangekomen, blijkt het daar drukker dan verwacht. Het ziet zwart van de verkleumde mensen. Mensen die, eind januari, in de opruiming kleren kopen.

Ik zet mijn fiets tegen een boom aan, en doe hem op slot. Daarna voeg ik me bij de lopende massa, allemaal onderweg om geld uit te geven. Onderweg kom ik maarliefst 3 mensen tegen die hun GEWELDIGE krant willen verkopen, achtereenvolgens: dagblad van het noorden, de telegraaf en algemeen dagblad. Jammergenoeg val ik nooit in de doelgroep, dus krijg ik -of je moet er op mijn leeftijd expliciet om vragen- nooit een gratis krant mee.

Ik kijk dus even rond, en poster na poster schreeuwt om mijn aandacht. De meeste negeer ik, kreten als: ‘3 rokjes voor de prijs van 2’ zijn -zo denk ik er zelf over- niet voor mij bedoeld.

Uiteindelijk is er een winkel die mijn aandacht trekt, de jeanscenter. Een winkel die naast broeken, ook t-shirts,truien,riemen,rokjes,zonnebrillen,onderbroeken,vesten en jassen verkoopt, en toch ben ik waarschijnlijk de enige in héél nederland die de naam dan niet begrijpt. JEANScenter.

Maar oké, ik loop daar dus naar binnen, en het is er niet druk. 3 verkoop(st)ers, allemaal tussen de 20 en 25 jaar, helpen 3 klanten, 2 klanten -waaronder ik- kijken zonder de ervaring van een verkoop(st)er even rond. Ik loop naar het rek met het grote uithangbord: ‘VANAF 5 EURO’, en zoek naar iets wat bij mij past. Opvallend bij dit soort rekken is dat je heel erg je best moet doen om daadwerkelijk een artikel van 5 euro te vinden, om er daarna achter te komen dat er daar gewoon maar één van is.

Terwijl ik nog even rondzoek bij de ‘VANAF 5 EURO’ artikelen, komt er een forse mevrouw binnen. Écht fors. Enkele secondes later gevolg door een wat sullige meneer, bepakt met 2 grote vero-moda tassen. Ik kijk om, en schat in dat ze bij elkaar horen, waarna het meteen duidelijk is wie van de twee ‘de broek aan heeft’.

Ik zie de vrouw zoeken naar een goedkoop rek, één rek met 70% korting briefjes, met bruine overhemden. Daarna staat er op haar gezicht iets van wat je een teleurgestelde uitdrukking zou kunnen noemen. De man komt wat sullig naast haar staan, en nog geen seconde later loopt de vrouw resoluut de winkel in.

Met een half oog houd ik de vrouw in de gaten, met het andere oog zoek ik naar een geschikt t-shirt. De vrouw loopt recht de winkel in, om daarna een paar rekken uit te spitten. Ze kijkt bij de herenafdeling, waarschijnlijk op zoek naar een trui voor haar man, of vriend? De man sjokt sullig achter haar aan, de vrouw houdt een geel-groen geruit overhemd omhoog en kijkt haar man vragend aan, waarna hij zijn hoofd schud.

Dit tafereel herhaald zich een keer of 5,6, en langzaam komen ze dichterbij, mijn kant op. Ik hoor de vrouw nu praten, met een zwaar drenths accent, zeurend op de man. Ik sta nog steeds bij het ‘VANAF 5 EURO’ rek, en de vrouw staat nu aan de andere kant van dat rek. ‘Hier’ zegt ze, ‘Hier sien nog voal mear trui’n met’n kroagie’. De man knikt, en bekijkt de ‘trui’n met’n kroagie’ aandachtig. Dan ziet de vrouw mij, en ze glimlacht, ik glimlach terug, en groet haar. ‘hoi’. ‘Dag’ zegt ze, en daarna: ‘mannen, ze sien soms ook so lastig met kleer’n, wij vrouw’n ben veel sneller klaar, met’n tas vol!’ Verbaasd kijk ik haar aan, en probeer een glimlach tevoorschijn te halen. langzaam loop ik weg, naar de kassa, om af te rekenen. De vrouw zoekt stug door.

Buiten vraag ik me af; zouden vrouwen echt zó over ons denken?

De heuvel

17 jan, 21:25
Als ik op zolder ben, in mijn kamer, en ik ga op mijn tenen bij het dakraam staan, dan zie over de toppen van de bomen nog net ‘de heuvel’. En wanneer ik beneden ben, in de woonkamer, zie ik de hekken van de kinderboerderij, de kinderboerderij aan de rand van het park. Ik woon dus bij een park, verder is het hier heel normaal hoor, een doodnormale woonwijk in een stadje, ofwel dorp in Nederland.

Zo door het jaar heen gebeurt er met het park niet zo veel, allescon houdt de struikjes bij, om de zoveel tijd loopt er een verdwaalde hond, en ’s morgens is het ‘de’ vast route van veel scholieren.

Ik ben ook zo’n scholier, fietsend door het park, rond kwart voor acht ’s morgens, en rond een uur of 3 ’s middags. Altijd hetzelfde, ’s middags, variërend per dag, een basisschoolgroep op weg naar de bieb, en de typische gepensioneerde mevrouw, fietsend naar de c1000, om daar de vergeten pakken melk op te halen. Zoals ik al zei, niks bijzonders.

Ik zal nog wat meer over het park vertellen, iets nuttigs, iets inhoudelijks, iets waar je wat aan hebt. Er is een skatebaan, een redelijk grote vijver, er is een prachtige glijbaan, een speelvijver, met van die grote paddenstoelen, waarmee je droog aan de overkant kan komen. Er is een kabelbaan, en een kinderboerderij, een pittoresk bruggetje en een grasveld. Nog niet erg veel bijzonders, groot, kindvriendelijk, dat wel, maar niet veel uitzonderlijks.

Dan heb je de heuvel,van een moeilijk te schatten 4 verdiepingen hoge grasvlakte. Voor de heuvel ligt een groot grasveld, minimaal 100 meter lang, met hier en daar een boom.

Zomers begrijp ik die heuvel nooit, je kan er niks, hij is te stijl om van af te fietsen, futters met een hond -geef toe, dat zijn de enige fanatieke hondeigenaren- hebben te weinig conditie om die heuvel op te komen, en erg mooi is het ook niet. Als ik de heuvel zie, snap ik dus niet waarom hij er staat, zou er afval onder liggen, zo’n opslag? Ik kan me gewoon niet voorstellen dat er mensen zijn die die heuvel daar nuchter neer hebben laten zetten.

Nu is het winter, eerst vriest het wat, en door de opgevroren regen worden de wegen levensgevaarlijk. En dan, op een ochtend, je wordt wakker, opent het gordijn, en er licht sneeuw. Gewoon, sneeuw, wel 15 centimeter.

Nog verbaast van hoe de wereld er uit ziet, ren je terug naar boven, om broeken, sokken, truien, jassen en schoenen aan te doen. En met dikke handschoenen loop je richting schuur, op zoek naar de sneeuwschuiver. Na een paar minuten heb je hem gevonden, en net wanneer je hem onder de werkbank weg wilt halen, vallen je ogen op iets wat in de schaduw bijna niet te zien is. Het is een slee, zo’n oude.

En ineens, op dat ogenblik, vallen alle puzzelstukjes op hun plaats. Je ziet de heuvel voor je, de lelijke groene heuvel, dan de sneeuw, de heerlijke gladde, prachtige sneeuw. ten slotte zie je de slee, en met een grijns van oor tot oor loop je het park in, richting de heuvel.

Mijn tante

31 dec, 11:35
Ik zit in een auto, op de achterbank. We rijden richting Amersfoort, over de snelweg. In mijn oren zitten de dopjes van mijn MP-3 speler, en door het geluid van de top-40 heen, hoor ik de autoradio. Het 29 december is, en het zal niemand dan ook verbazen dat de top2000 uit de boxen komt.
Ik denk aan mijn tante, mijn tante op het vliegveld. Op weg naar Israël. Onze auto laat schiphol achter zich, en door het achterraam zie ik nog net een vliegtuig opstijgen, dat verdwijnt achter de bomen, en een flat.
En terwijl ik denk schrijf ik, iets wat niet aan te raden valt op de snelweg richting Amersfoort, in een ‘ietswat-ouder-model-toyota-busje’.
Dan zie ik mijn tante weer even voor me, en ik probeer te bedenken hoe ze er volgend jaar uit ziet. Ze zal wel bruiner zijn, en slanker, en ouder. één jaar ouder.
Mijn zusje vraagt me wat ik schrijf, en na mijn ‘korte’ antwoord, pakt ze haar Nintendo-DS uit de tas, en gaat één virtuele hond uitlaten, in een virtueel park. Boeiend.
We rijden Amersfoort binnen, gaan zo naar de IKEA, wordt ook weer wat. Het kastje, dat met een zuignap aan de voorruit zit, ratelt door over bochten en stoplichten over snelwegen en kruispunten.
Mijn tante zal nu wel bij de douane zijn, haar ’10-kilo te zware bagage’ wordt uitgepakt, ingepakt, en nog eens uitgepakt. Alleen haar tandenborstel kwam er niet door (zo hoorde ik later), één elektrische tandenborstel is natuurlijk ook levensgevaarlijk..
Heel schiphol is spastisch als het gaat om bommen, vertrekhal 3 staat vol met 25 militairen, die allemaal controleren of er ook mensen zijn met elektrische tandenborstels die de boel op kunnen blazen. Erg nuttig.
Over nog krap één uur stapt ze in een vliegtuig, wiens straalmotoren haar en haar bagage de lucht in duwen, op weg naar Israël.

Dag tante, tot over een jaar.