Dag, mama!

Ik heb net mijn moeder uitgezwaaid.

Hè? Moeder? Uitgezwaaid?

Ja, toen ik in mei 2018 naar Nieuw-Zeeland vertrok, dacht mijn moeder al dat ze me gauw op zou komen zoeken. Ze pakte door, regelde midden in de donkere winter een paar weken vrij en vertrok naar het Land van de Lange Witte Wolk (Echt! Google maar!), daar aan de andere kant van de wereld.

Dat is nu drie-en-een-halve week geleden. Toch ietwat zenuwachtig (want: ‘Hi mum, this is Mike. And Mike, this is my mum’ – als dat maar goed gaat) stond ik toen op het vliegveld om haar op te halen.

Ik was het leven in Queenstown na ruim acht maanden inmiddels aardig ‘normaal’ gaan vinden. Met een groep Europese collega’s (bij de fancy golfclub) en een heerlijk baantje (bij Blendle) waar ik de Nederlandse ochtendkranten voor doorspitte, waande ik me nou niet echt aan de andere kant van de wereld. Tel daar die oh-zo-vriendelijke Nieuw-Zeelanders en de talloze Franse en Duitse toeristen bij en geen mens die nog doorheeft dat je ‘down under’ zit.

Totdat mijn moeder kwam, die zichtbaar van de ene verbazing in de andere viel, die vreselijk moest lachen om Mike z’n humor en die keer op keer over het uitzicht vanuit de woonkamer begon: ‘Zoiets vind je in Nederland nérgens.’

Daarom bij deze: een foto vanuit, jawel, de woonkamer

En dan was er nog dat online reisverslag dat ze bijhield. Bij iedere nieuwe post die ze plaatste konden we de ‘oehs’ en ‘aahs’ van familie en vrienden die het in Nederland lazen hier bijna hóren.

Misschien waren het simpelweg de plaatjes van zonnige stranden en azuurblauwe zeeën die midden in de Nederlandse winterdip zo’n enorme aantrekkingskracht hadden.  Maar tegelijkertijd realiseerde ik me dat Nieuw-Zeeland voor de Nederlander nou niet de meest logische vakantiebestemming is (want: 24 uur vliegen) en dat een kijkje in het leven hier dus best interessant kan zijn.

Helemaal als het gaat om het leven van twee mannen (wij dus), die samen in een enorm huis aan de rand van een meer wonen, met honderdvijftig cactussen en een kat en telkens andere AirBnB-gasten. Daar klinkt al bijna een boek in door.

Maar goed, zo’n boek ligt er niet zomaar. Dat moet je stap voor stap aanpakken. Daarom, de komende weken weer wat updates over mijn leven hier. Voor nu: Goede reis, mam! Zie je in mei in Nederland!

Een gedachte over “Dag, mama!”

  1. Jelijkt op je moeder (uiterlijk, de rest weet ik niet natuurlijk). Fijn dat jullie het leuk hebben gehad en dat het je goed gaat. Tot ziens!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *